اينها آنچه را از من صرف كردى و برگرداندى از ضررها و سختيها بيشتراست از آنچه براى من از عافيت ، راحتى و آسايش ظاهر است . سپس به تمام وجود عجز و ناتوانى خود را از اداى شكر نعمتها بيان مىنمايد و شهادت مىدهد به حقيقت ايمان ، يقين و توحيد خالص و باطن نهان ضمير خود و به تمام اجزا و اعضاى بدن خود و علايق گذرگاه‌هاى نور چشم و چين‌هاى صفحهء پيشانى و رخنه‌هاى گذرگاه نفس و پاره‌هاى نرمه گوش و مجراهاى رسيدن آواز به گوش به الفاظى كه بر زبان و لبهايش جارى مىشود به گوش ، دهان ، دندان ، سر ، مو ، عصب ، رگ استخوان و . . . و به تمام حركات ركوعى و سجودى و به حال سكون و خواب و بيدارى كه اگر در طول اعصار و دور احقاب ، هفتادها سال عمر كنم و كوشش و تلاش كنم كه شكر يكى از نعمتهاى تو را بجا آورم نخواهم توانست مگر به منّت تو و عنايت تو كه خود بر من شكر جديد و جاودانى را واجب مىنمايد و ثنا و ستايش تازه‌اى را لازم مىكند . نه من تنها كه اگر تمام شماره‌كنندگان بخواهند احصاى نعمتهاى تو را از گذشته ، حال و آينده بنمايند از آن عاجزند ، مگر نه اين است كه تو اى خدا در كتاب ناطق وحى صادق خودت فرموده‌اى :